جشن‌های نیمه‌شعبان، تحقیر تهدیدات دشمن؛ نمادی از انسجام اجتماعی، عزت و امید ملت ایران *سمیه حیدری

به گزارش ایرنا، ماه شعبان، ماه امید و انتظار است؛ ماهی که نیمه آن با ولادت حضرت مهدی(عج) گره خورده و نوید آینده‌ای روشن را در دل مومنان زنده می‌کند. امسال این مناسبت بزرگ دینی، در تقارنی معنادار با سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی، بار دیگر حضور پررنگ‌تر از قبل مردم در عرصه‌های دینی و سیاسی را به نمایش گذاشته و نشان می‌دهد جامعه ایرانی، برخاسته از تجربه‌های تاریخی خود، در بزنگاه‌های حساس، آگاهانه‌تر و متحدتر از همیشه به میدان می‌آید.

در روزهایی که فضای رسانه‌ای منطقه و جهان مملو از تهدید، فشار و جنگ روانی علیه ایران است، آذین‌بندی شهرها به مناسبت نیمه شعبان و سالگرد پیروزی انقلاب، حضوری میلیونی و پیاده روی چند کیلومتری در هوای سرد و زیر باران، تنها جلوه‌ای از شادی و جشن و باورهای دینی نیست، بلکه نمادی از «حضور» است؛ حضوری که ریشه در باور دینی، هویت تاریخی و تجربه‌های انباشته یک ملت دارد.

حضور پرشور اقشار مختلف مردم، به‌ویژه نسل جوان، در مراسم نیمه‌شعبان امسال نشان می‌دهد که سرمایه اجتماعی مبتنی بر ایمان و اعتقاد، همچنان یکی از اصلی‌ترین مولفه‌های اقتدار نرم ایران اسلامی است؛ این اجتماعات مردمی متشکل از اقشار و طیف‌های مختلف و گاهی در ظاهر و پوشش و سبک زندگی متضاد، با اختلاطی از انگیزه‌های درونی دینی و ملی شکل می‌گیرد و همین ویژگی، آن را به نمادی واقعی از وحدت ملی و همبستگی اجتماعی در ایران امروز و زمانه‌ای که جهان بار دیگر عرصه تاخ و تاز قدرت‌های زیاده‌خواه غربی شده است، بدل می‌کند و نشان می‌دهد که این ملت برغم همه مشکلات و گله‌مندی‌ها، حواسش جمع است.

جامعه ایرانی در طول تاریخ خود بارها آموخته است که در لحظات احساس خطر، باید به صحنه بیاید؛ چه آن خطر، متوجه باورهای دینی باشد و چه استقلال و امنیت ملی. تجربه انقلاب اسلامی، دفاع مقدس، تحریم‌ها و فشارهای سیاسی و اقتصادی، به این جامعه آموخته که میان گلایه‌ها و نارضایتی‌های داخلی از یک‌سو و حفظ اصل موجودیت و هویت کشور از سوی دیگر، تمایز قائل شود.

حضور متفاوت مردم در جشن‌های نیمه شعبان امسال در قم و نقاط دیگر کشور، راهپیمایی‌های دهه فجر و آیین‌های ملی و مذهبی، از نگاه ناظر آگاه هرگز به معنای نادیده گرفتن مشکلات معیشتی، مطالبات اجتماعی یا انتقاد از برخی عملکردها نیست؛ بلکه بیانگر این واقعیت است که جامعه ایرانی، نقد درون‌زا را با تهدید بیرونی خلط نمی‌کند. این حضور، نوعی «اعلام موضع تاریخی» است؛ موضعی که می‌گوید اصلاح، مطالبه و نقد، درون خانه انجام می‌شود، اما در برابر فشار و تهدید، صف‌ها فشرده‌تر از همیشه خواهد بود.

از همین روست که جشن‌های شعبانیه و نمادهای دهه فجر، در چنین مقطعی، معنایی فراتر از مناسبت‌های تقویمی و حتی «تعظیم شعائر» دینی و مذهبی می‌یابد؛ این همزمانی، تصویری روشن از پیوند دین، انقلاب و مردم ایران بزرگ ارائه می‌دهد؛ پیوندی که نشان می‌دهد سرمایه اجتماعی ایران، برخلاف تصویرسازی‌های بیرونی، در لحظات حساس فعال می‌شود و خود را بازتولید می‌کند.

نیمه شعبان امسال، در دل دهه فجر، یادآور این پیام است که «انتظار»، تنها چشم‌به‌راهی منفعلانه نیست و «انقلاب۵۷» نیز محدود به تاریخی مشخص نیست، بلکه آرمانهایش یعنی استقلال، آزادی و جمهوریت همچنان زنده و در روح جمعی قاطبه ایرانیان حاضر است و این هر دو زمانی معنا می‌یابند که مردم آگاهانه و مسوولانه در صحنه باشند؛ صحنه‌ای که امروز، با وجود همه چالش‌ها، همچنان در اختیار این ملت آگاه است.