چند کلمه با «یاسر رحیمی»؛ هنرمندی از متن امید و مقاومت

آثار او که از دل دشواری‌های زندگی برخاسته‌اند، روایت‌گر امید و مقاومت‌اند و رنگ و قلمش سختی‌ها را به لطافت هنر بدل کرده است.

او با صداقت و خلوص، بدون عنوان‌هایی چون «استاد» یا «دکتر»، احساسات انسانی را بر بوم نقاشی بیان می‌کند و الهام‌بخش نسل‌های آینده است.

در روزگاری که القاب فراوان اما کم‌مایه‌اند، نام او یادآور این حقیقت است که ارزش واقعی هنر در اصالت و خلوص آن نهفته است.

او از همان کودکی، شعله‌های جنگ تحمیلی دفاع مقدس بر زندگی‌اش سایه انداخت.

پدر و مادرش بر اثر بمباران هوایی دچار جانبازی شدند و روزهای آرام خانه برای همیشه رنگ باخت.

سال‌ها بعد، در آغاز نوجوانی، مادرش چشم از جهان فروبست و بار سنگین زندگی بر دوش او افتاد. ناچار ترک تحصیل کرد تا هم خرج خانه را تامین کند و هم مراقب پدر و خواهرش باشد.

روزگار اما هنوز به آزمودنش بسنده نکرده بود. بیماری دیابت پدر، پاهای او را گرفت و با زمین‌گیرشدنش، زخمی عمیق بر دل یاسر نشست.

با این همه، امید را آخرین دارایی انسان دانست، برخاست، اشک را پنهان کرد و آموخت که چگونه در دل تمام سختی‌ها بایستد.

زندگی مجال تسلیم شدن به او نمی‌داد و او باید می‌ماند، می‌جنگید و با قلم و رنگ، روایتگر امید و مقاومت می‌شد. امروز، نام «یاسر رحیمی» نه تنها یادآور هنرمندی از دیار ایلام است، بلکه نمادی از ایستادگی، صداقت و الهام برای نسل‌های آینده به شمار می‌رود./اسلام انصاری فر