گیاهان دارویی در معرض انقراض * کبری فدائی

پویاخبر - طبیعت استان ایلام، به خاطر وجود جنگل های بی نظیر زاگرس و درختان تنومند بلوط، بسیار گران سنگ و باارزش و غنی ست.

در میان جنگل های بلوط و در لابلای این کهنه درختان، گذشته از دل تاریخ، پوشش گیاهی بسیار زیاد که در فصل سرد در شهرستانهای گرمسیری استان از اوایل آذرماه شروع به رشد می کند، با دارا بودن گیاهان دارویی کمیاب و باارزش، ارزشمند تر می شود.
وجود حیوانات، حشرات و جانداران در این پوشش جنگلی وسیع، نیز مشهود است و با وجودی که بسیار کمتر از گذشته شده و شاید گونه هایی که قبلا بوده اند، دیگر وجود ندارند، اما باز هم قابل توجه است.

در میان پوشش جنگلی و در بین گیاهان دارویی و باارزش این منطقه، گیاهانی با نام های محلی وجود دارند که باارزش تر از بقیه هستند و بیشتر مردم و اهالی استان نه تنها با نام آنها آشنا هستند، بلکه از آنها به هر نحوی استفاده می کنند و هر ساله با رسیدن فصل بهار، منتظر سبز شدن این گیاهان و استفاده از آنها هستند.
یکی از آنها گیاهی به نام تره ی کوهی ست که به زبان محلی (پیچگ) نامیده می شود، گیاهی شبیه تره با عطری به تندی سیر، از خواص آن می توان به پاکسازی دستگاه گوارش و کنترل چربی و فشار خون اشاره کرد.

گیاهی دیگر با ظاهری مشابه پیچگ، که تره نام دارد، عطری ملایم تر دارد و با غذا طبخ می شود و خواصی مشابه تره ی کوهی دارد.

آویشن کوهی که به وفور در کوه ها و جنگل های زاگرس وجود دارد. در زبان محلی هزبوه نام دارد و معمولا به صورت دمنوش یا همراه با چای استفاده می شود.

پونه کوهی نیز از دیکر گیاهان خوش عطر و محلی است که در این طبیعت غنی رشد می کند و باز به صورت دمنوش یا حتی به همراه غذا طبخ و استفاده می شود.

بسیار گیاهان دیگر که همه از دل این طبیعت خدادادی رشد می کنند و بسیار با ارزش هستند، نیز به وفور وجود دارند. اما با کمال تاسف، در سالیان اخیر، به علت چیده شدن زیاد از حد، دیگر مانند سابق رشد نمی کنند و در معرض نابودی جدی و خطر انقراض قرار دارند. و چقدر جای افسوس دارد و حیف است بر گیاهانی که از دل تاریخی به وسعت طبیعت زیبای زاگرس، سر بر آورده اند و با وجود نشیب و فرازها نسل خود را حفظ کرده و به ما رسیده اند و اکنون با بی مهری در حال نابودی هستند و اگر فکری جدی به حالشان نشود، شاید دیگر عطر کوهساران به خاطر وجود آنها، به مشاممان نرسد و آن موقع برای چاره اندیشی بسیار دیر شود و جز تاسف کاری از کسی ساخته نباشد.
پس بایسته و شایسته است که مسئولین مربوطه، راهکاری بیندیشند تا این گیاهان خدایی و مناطق بکر طبیعی همچنان برای آیندگان محفوظ بماند.