زنان ایلامی به سر به زیری لاله های واژگون، به صلابت کبیرکوه

مادر؛ چه واژه غریبی، چه واژه آشنایی؛ مادرها در سکوت عشق می ورزند، پیر می شوند و می میرند و امروز اما برای مادران روز باشکوهی بود؛ روزی برای گفتن و شنیده شدن…

امروز جمع، جمع زنانه بود و گفتن از زنانگی شیر زنان ایلامی؛ چه در دوران دفاع مقدس و چه در دوران پس از جنگ؛ امروز قلم به دستان عرصه رسانه، میزبان بودند و مادران، میهمان عزیزی که طنین کلامشان از همان لالایی های دوران کودکی؛ از همه عمری که در آغوش پر مهرشان سپری کرده ایم و تا همین امروز که از پشت میکروفون سالن گردهمایی مراسم تجلیل از بانوان برتر، صدایشان را می شنیدیم، حال دلمان خوب می شد و حرف هایشان به عمق جانمان می نشست.

مادرانی که آمده بودند تا از مادرانه هایشان بگویند؛ ساده و صمیمی؛ تا بگویند سلفی موفقیت هایمان را مدیون علم، نجابت، عشق، ایمان و فداکاری هایشان هستیم؛ مادرانی که آمده بودند تا تجربه هایشان، راز موفقیتشان را با مادران آینده این مرز و بوم به اشتراک بگذارند؛ امروز قلم مفتخر بود تا از مادرانی بنویسد که در عین بزرگی، ساده بودند و بی ادعا؛ مادران جاویدالأثرهایی مانند شهید بابایی ها و یا مادرانی که مهرشان را در بین تمام فرزندان این دیار تقسیم کرده اند؛ فرشته های مهربانی که دلشان می خواست، قدم جای رد پای آن ها بگذاریم./زهرا پوراسماعیل‮