خداحافظ ای جانِ جهان

به گزارش خبرنگار ایرنا، امروز خیابان‌های اصلی تهران میزبان انبوه جمعیت سیاهپوشانی است که در داغ فراق رهبر شهیدشان، بر سر و سینه می‌زنند. با هر قدمی که این جمعیت سوگوار برمی‌دارد، گویی لرزه‌ای بر پیکره‌ شهر می‌افتد. تهران امروز در این فضای غبارآلود از اندوه، به زانو درآمده و نظاره‌گر دل‌های بی‌قرار مردمی است که با قلبی آکنده از سوز جدایی، برای بدرقه‌ی نهایی آمده‌اند، خداحافظی با امام مهربانی که در گوشه‌ای از قلب و جانشان جا کرده است.

این سوگ، داغ‌تر و غمگین‌تر از هر سوگ تاریخی است. در جای‌جای این دریای سیاهپوش، آنچه بیش از هر چیز چشم را خیره می‌کند، «قاب‌های برافراشته» است؛ تصاویری از رهبر شهید امت که بر فراز دست‌ها قد کشیده‌اند و پرچم‌های سیاه و سرخ عزا که به مراسم، رنگ‌وبوی حسینی بخشیده‌اند. در امتداد خیابان‌های این شهر و در میان سیل خروشان جمعیت، پیکر پاک و مطهر شهید، رهبر فرزانه، به همراه خانواده‌اش، آخرین قابی است که در یادها می‌ماند.

نگاه هزاران نفر با چشمانی خیس و مبهوت، به همان پیکرهای پاک دوخته شده است. صدای «حسین، حسین» و نوای مرثیه‌ها در میان همهمه‌ خیابان می‌پیچد، اما آنچه قلب را می‌لرزاند، نه صدای بلندگوها، که صدای هق‌هق‌های مردمانی است که در گوشه‌ هر پیاده‌رو به گوش می‌رسد؛ شانه‌هایی که زیر بار این غم تکان می‌خورند، گویای دردی عمیق‌اند؛ درد از دست دادن رهبری حکیم و با بصیرت که هر واژه‌ سخنرانی‌اش، خود کتابی ژرف و عمیق است. اینجا کسی به تماشا نایستاده است؛ همه عزادارند. دستمال‌های اشکی که از چشم‌ها برداشته می‌شوند و دست‌هایی که با ناتوانی بر سینه کوبیده می‌شوند، روایتگرِ فقدانی هستند که کلمات از توصیفش عاجزند.

در میان این سیل ملی از سوگ، جلوه‌ای از یک همبستگی جهانی نیز به چشم می‌خورد. در امتداد مسیر، نه تنها جمعیت بی‌شمار ایرانی، بلکه هیات‌هایی از کشورهای مختلف با ملیت‌های گوناگون نیز حضور دارند. عزادارانی از کشورهای اسلامی، با پوشش‌ها و زبان‌های مختلف، در کنار مردم تهران ایستاده‌اند. آن‌ها نیز با چشمانی اشک‌بار، به این پیکر مطهر می‌نگرند؛ گویی مرزها و زبان‌ها در برابر عظمت این شخصیت، رنگ باخته‌اند و همه در یک سوگ جهانی، هم‌نوا شده‌اند و نبض یک همبستگی فرامرزی به تپش درآمده است؛ صحنه‌ای که نشان می‌دهد سوگ امروز، تنها متعلق به یک ملت نیست، بلکه سوگ جهانی است.

این حضور بین‌المللی، گواهی است بر شخصیت جامع‌الابعاد رهبری که فراتر از یک مقام سیاسی، یک پدیده انسانی و حتی از چهره های تاثیرگذار و تمدن ساز در جهان معاصر بود. آن‌ها آمده‌اند تا به آن رهبری ادای احترام کنند که در عین صلابت سیاسی، از چنان عمق انسانیتی برخوردار بود که زبان ملت‌های مختلف را با خود هم‌نوا می‌کرد. حضور این هیات‌های خارجی، بازتاب آن شکوهی است که در شخصیت ایشان نهفته بود، کسی که سخنرانی‌هایش، نه فقط راهنمای یک ملت، که برای بسیاری از جست‌وجوگران حقیقت در سراسر جهان، دریچه‌ای به سوی بصیرت و فهم عمیق از زندگی و ایستادگی و آزادی بود.

این حضور میلیونی، خود نشان داد که شهید آیت الله سید علی خامنه ای(ره) نه تنها رهبر یک جبهه، که پدر معنوی بسیاری از دل‌های بی‌قرار در سراسر جهان بودند؛ انسانی که با نگاه فراتر از مرزها، به رنج‌های بشری می‌نگریست و با کلام حکیمانه‌اش، به روح ملت‌های درگیر استیصال، امید و آزادی خواهی را می‌بخشید.

غم امروز، نشان می دهد که جهان معاصر با فقدان انسانی روبه‌روست که فراتر از مرزها و جغرافیای سیاسی، در قلب‌ها ریشه داشت. رهبری که دیدارش و گوش جان دادن به سخنانش، حسرت دل ها شد.

در کنار این اندوه جاری، پرچم‌هایی که در دست مردم به اهتزاز درآمده‌اند. این پرچم‌ها در میان اشک‌ها، نه تنها نماد یک آرمان، که نشانه‌ استقامت مردمی است که حتی در روز وداع، نمی‌خواهند قامتشان از فراق رهبرشان خمیده شود.

خیابان‌های پایتخت، هر لحظه‌اش جلوه‌ای از غم بی‌پایان است؛ لحظه‌ای که زمان از حرکت باز می‌ماند و با توقف تابوت و فریاد بلند «لبیک» که از گلوی بغض‌کرده‌ جمعیت برمی‌خیزد، سکون می‌کند. این شهر امروز، تاریخ را در قاب عکس‌هایی که مردم بر دست دارند و اشکی که بر گونه‌هایشان جاری است، ثبت می‌کند؛ تصویری از یک وداع ابدی با اشک‌های سرازیر که در قاب دوربین‌های عکاسان داخلی و خارجی، ماندگار می‌شود.

امروز مردم عزادار از شهرهای مختلف خود را به موج خروشان تشییع پیکر رهبر فرزانه انقلاب اسلامی رسانده بودند، در میان تشیع کنندگان برگزاری آیین‌های سوگواری فراتر از یک ابراز حزن ساده بلکه جلوه‌گاهی از پیوندهای عمیق فرهنگی و هویت جمعی بود.

امروز تشییع پیکر رهبر شهید امت به صحنه‌ای پهناور برای پیوند خوردن دل‌های مردم از سراسر کشور بدل شد. هر شهر و دیار با تکیه بر سنت‌های کهن خود، رنگ و بویی خاص به این بدرقه بزرگ بخشیدند.

تصاویر هوایی و میدانی از خیابان‌های انباشته از جمعیت، روایتگر حماسه‌ای فراتر از قاب تصویر بود. خروش میلیونی مردمی که از نخستین ساعات روز به خیابان‌ها سرازیر شدند، تصویری ماندگار از وفاداری و ایستادگی ملی را به نمایش گذاشت. در میان این اقیانوس جمعیت، آنچه بیش از همه چشم‌ها را می‌نواخت، حضور خودجوش و صمیمانه مردمی بود تصویری واقعی از همبستگی در روزهای تلخ جدایی از رهبر شهید.

بدرقه‌ای که با شکوه آیین‌های سنتی آغاز شد و با همدلی بی‌نظیر مردم به اوج رسید. این پایان یک وداع تاریخی نیست، ضریح پیکرهای مطهر در میان جمعیت قفل شده است، این ازدحام جمعیت و قلب های شکسته اجازه حرکت به کاروان پیکرها نمی دهند. گویی زمان در بدرقه پیکر پاک مطهر ایستاده است.