نوشته‌هایی از حسن فتحی تا ابوالحسن داوودی/ برای رهایی از این ورطه هولناک، شفا آرزو می‌کنم

به گزارش ایرنا، در ادامه نوشته‌ها و واکنش‌های هنرمندان و چهره‌های سینمایی، برخی دیگر از هنرمندان در سی‌امین روز پس از آغاز جنگ تحمیلی دشمنان علیه کشور، مواضع خود را در حمایت از وطن و محکومیت جنگ منتشر کردند.

نوشته‌هایی از حسن فتحی تا ابوالحسن داوودی/ برای رهایی از این ورطه هولناک، شفا آرزو می‌کنمایران پس از شاهنامه تجزیه‌پذیر نیست

حسن فتحی کارگردان سینما نوشت:

«کج اندیشانی که خیال شوم تجزیه ایران را در سر می‌پرورانند، بهتر است سرگذشت عبرت آموز تاریخ این کهن مرز و بوم را باز خوانی کنند.

این جغرافیای متنوع و متبرک

این هنر و میراث باشکوه فرهنگی

این آیین‌ها، آداب و رسوم و فلسفه‌ها و عرفان‌ها و فولکلورهای به جامانده از نیاکان فرهیخته.

این زمزمه‌ها و نجواهای عزیزم گفتن‌ها و جانم شنفتن‌های جان‌های ساده و نجیب این مردمان شریف و مومن به نوعدوستی و همزیستی صلح‌آمیز … باری دل قوی‌دار، که ایران پس از شاهنامه فردوسی، دیگر قابل تجزیه نیست.»

ایرانِ من، ایرانِ من، ایرانِ من

فرهاد توحیدی، فیلمنامه‌نویس در یادداشتی برای وطن نوشت:

«چه می‌تـــــوان نوشت، چــــــه می‌توان گفت، در جهنم زیرورو، در هنگامه آتش و خونِ کمک‌های از راه رسیده؟

زیر آسمان سیاه شده از دود،

در شبِ سرخِ روشنِ آتش،

در سیل باران اسیدی. از روزِ شب، از شبِ روز.

فقط صدای همایون را تا آسمان بلند می‌کنم که آوازهای وطنی‌اش را بخواند:

آوازخوانی در شبم

سرچشمهٔ خورشید تو

یار و دیار و عشق تو

سرچشمهٔ امید تو

ای صبح فروردین من!

ای تکیه‌گاه ِ آخرین!

ای کهنه سرباز وطن!

جانِ جهان، ایران زمین

ای در رگانم خون وطن

ای پرچمت ما را کفن

دور از تو بادا اهرمن

ایرانِ من، ایرانِ من، ایرانِ من.»

دلنوشته ابوالحسن داوودی‌ برای ایران

ابوالحسن داوودی کارگردان و سینماگر نیز نوشت:

«وطـــن» بـــرای مـــن مفهـــومش «خانـــــه»است، خانه‌ای به وسعت یک میلیون و ششصد و چهل و هشت هزار و صد و نود کیلومترمربع؛ «خانه»ای به نام «ایران» که بدون آن مفهوم «عشق»، «خانواده»، «امنیت» و دریک کلمه، «تمامی زندگی » برایم بی معناست.

«ایران» و بندهای ناگسستنی‌ام به آن، تنها دکترین غیرقابل تغییری است که همواره و همیشه در همه طول و عرض زندگی‌ام، بوده و تا لحظه مرگ نیز خواهد ماند.

«زادبوم» من، «ایران» ما، از جنگی تحمیل شده و ناعادلانه، سخت زخمی است.

برای ایران مان ، برای رهایی‌اش از این ورطه هولناک، شفا آرزو می‌کنم.

آرزو می‌کنم «وطن» به عنوان بزرگ‌ترین دارایی و عشق مان، به عنوان گرم‌ترین آغوشی که هزاران سال هر مصیبتی را از سر گذرانده و بر رویمان گشوده مانده – نه زمین سوخته- که همچنان یکپارچه و آباد، سرافراز ومهربان، برایمان بماند.

برای همه ایرانیانی که دل درگرو «وطن» دارند. برای ما و نسل‌های بعد. برای همیشه.»